Westerse begrafenisetiquette

De begrafenisrituelen in westerse landen zijn in wezen religieuze begrafenisrituelen. Begrafenissen volgen over het algemeen de wil van de overledene om te bepalen of hij begraven of gecremeerd moet worden. Begrafenisceremonies vinden meestal plaats in kerken.

Westerse begrafenisgebruiken worden voornamelijk beïnvloed door de christelijke cultuur. Het christendom brengt de ziel van elke persoon rechtstreeks in verband met God, staat geen afgodenaanbidding toe, pleit voor de sublimatie van de ziel en veracht het lichaam, dus de begrafenisgewoonte in het Westen is een eenvoudige begrafenis en een lichte begrafenis. Christelijke begrafenissen gaan meer over bidden voor de doden, wensen dat hun zielen zo snel mogelijk naar de hemel gaan, en om tijdens hun leven van de pijn af te komen. Het christendom gelooft dat de ziel na de dood stil moet zijn, dus begrafenissen zijn erg plechtig. Onder invloed van de christelijke cultuur, van de prinsen en edelen tot het gewone volk, zijn begrafenissen in wezen eenvoudig, wat het zogenaamde principe is van "gelijkheid van ziel" voor God.

Sinds de moderne tijd kunnen westerlingen, dankzij het bepleiten van de "wetenschappelijke geest", vooral de opkomst van experimentele wetenschap, naar de dood kijken met een "wetenschappelijk perspectief", wat het enthousiasme van de samenleving voor begrafenissen verder verzwakt. Het Westen pleit voor "individueel gericht" en pleit voor "individueel gericht". Daarom staat bij uitvaarten ook de overledene ‘centraal’ en ligt de focus op het plaatsen van de ‘ziel’ van de overledene.
Hoewel er in het Westen veel etnische groepen zijn, zijn de begrafenisgebruiken onder invloed van de christelijke cultuur in wezen hetzelfde. Laat me het hebben over de meer consistente aspecten van westerse begrafenissen.

Westerse begrafenisetiquette omvat procedures zoals het wassen van het lichaam, omkleden, mortuarium voor plastische chirurgie, begrafenisrouw, feesten en herdenkingsdiensten, waaronder christelijke rituelen bijna doorlopen. Meestal zit de priester de herdenkingsdienst voor. De priester introduceert het leven van de overledene en bidt ervoor, terwijl familieleden en vrienden beneden samen bidden. Nadat de kist klaar was, droeg een hoek van de vier de kist naar de begraafplaats, gevolgd door de priester, familieleden en vrienden. Bij de begrafenis moet de priester opnieuw voor de doden bidden. Of het nu aan het begin of einde is of in de kerk, of op weg naar de begrafenis of tijdens de begrafenis, familieleden en vrienden mogen niet luid huilen, maar alleen stilletjes huilen of snikken, wat betekent dat ze de rust van de ziel van de overledene. Strooi tijdens het begraven wat bloemblaadjes met de aarde. Na de begrafenis wordt er een kruis voor het graf opgericht en wordt er een boeket bloemen neergezet, zodat familieleden en vrienden het graf in stilte kunnen verlaten. Op de negende dag, de 20e dag, de 40e dag en de eerste verjaardag van de rouw houden mensen offers aan de doden.

In het moderne Westen worden begrafenissen niet langer individueel afgehandeld, maar door het uitvaartcentrum op een "one-stop" -manier verzorgd. Religieuze ceremonies en herdenkingsplechtigheden worden gehouden in uitvaartcentra. Ook de uitvaart wordt verzorgd door de rouwauto. Ze hadden veel respect voor de overledene. Toen de uitvaartonderneming het lijk ophaalde, namen andere voertuigen het initiatief om uit te wijken en toeterden ze om hun medeleven te betuigen, en ook voorbijgangers letten op hen en stonden stil.